via , via

De software installeert zonder pijn (uiteraard, zoals de meeste add-ons van firefox). Na de installatie beschik je in je browser over een pane aan de rechterkant, dat je tags bevat in twee niveaus – daardoor kan je snel en dynamisch door je tags browsen. En, indien je (zoals ik) je tags ook bundelde in groepen, kan je die groepen in je toolbar laten verschijnen.

Schitterend voorbeeld van hoe een integratie met een web2.0-gebaseerde service kan gebeuren.

Oh, en beste vrienden in Redmond: dit is wat wij graag willen verstaan onder software+service

Kevin Rose ( the founder of Digg) explained the steps that brought Digg the critical mass in the audience:

1. Kevin’s own blog had about a 100 readers. He started posting its data here.
2. The application was used by some friends of the readers of the blog, and they communicated it to their friend.
3. At a certain point, webmasters started to notice the amount of hits coming form this new site, and started blogging about it and linking to it
4. And the rest is history

The first requirement was off course the fat that a cool application was needed to have it started. No matter how powerfull the network is, a noncool application will not be picked up.

Plaxo was in den beginne een centraal adresbeheerssysteem. Op één locatie werden al je adressen bijgehouden. En indien een van je contacten uit je adresboek ook lid van plaxo was, waren de adresgegevens in je mailclient of je adresboek steeds up-to-date. Tot een jaar geleden was zo ongeveer 5% van  mijn adresboek steeds in orde (voor zover mijn contacten tenminste niet vergeten waren hun plaxo gegevens aan te passen).

De grote doorbraak kwam er echter met de laatste versie, plaxo 3.0. Niet alleen kon je ineens op veel meer plaatsen gaan syncroniseren met adresboeken, maar plaxo bracht ook Plaxo Pulse uit. Het werd een instant-hit. De laatste maanden was ook in België het pulse-systeen van Plaxo aan een serieuze opmars bezig. De grootste kracht van Pulse is het samenbrengen van de verschillende afgescheiden stukken aan al die data uit je blogs, flickr, delicious, enz… in één stroom (een pulse). Dat er nood is aan een dergelijk samenvoegen van al onze linkedins, spocks, facebooks, en dergelijke werd snel bewezen door het plotse nieuwe succes.

Maar plaxo pulse heeft een nogal egoistisch en a-sociaal kantje. Wanneer iemand op een blog een comment laat, (zoals op deze bijvoorbeeld) kan iedereen die mijn blog bezoekt, dat comment zien. Wie het wil, kan via RSS de comments van een individuele post of van een hele blog volgen. Alle commentaren? Neen, want wanneer iemand een plaxo-pulse krijgt van een blog en hij/zij laat daar via plaxo een commentaar op, dan verschijnen deze commentaren niet op de blog, wél op plaxo (en alleen daar, zonder trackback). Wie dus geen gebruiker wil/kan worden van Plaxo, wordt afgescheiden van een stuk informatie. En de blogverslinders onder ons, die gebruik maken van technorati (of de blogoloog, om het dichter bij huis te houden) missen dus een deel van de informatiestroom en de validatie ervan die eigen is aan bloggen.

Daardoor toont Plaxo aan dat ze het web 2.0 denken toch nog niet helemaal in de vingers hebben. Ben benieuwd of iemand de gevraagde 100 miljoen wil ophoesten…

That’s why I do hope that the both will keep on extending the support on OpenID, without trying to claim, own or manage it.

(via Bert Heymans, and Carsten Pötter)