Laatste dagen van onze vakantie in de verenigde staten. Vanochtend lekker ontbeten op Times Square voor het daar over de kopen lopen was. Ook al heeft de Blue Fin haar ontbijtkaart duidelijk ingekort, toch nog steeds een OK adres om een ontbijtje te nemen. Nadien is Orbin aan een tour van NY begonnen terwijl ik Vicky volgde naar de door haar uitgekozen winkels die we moesten en zouden bezoeken in New York.

We hebben het wel mogen hebben vandaag. Eerst vergissen wij ons (zoals het goede toeristen betaamt) tussen de expressmetro en de boemelmetro. Ze rijden allebeid op dezelfde lijn, maar de express stopt alleen in bepaalde stations. Dus reden wij uiteraard onze stop voorbij zonder te kunnen uitstappen. Eens we dan onze juiste metro gevonden hadden en we het station hadden verlaten, bleek er een technisch probleem met deze trein te zijn. Dat had twee gevolgen: enerzijds stond de trein geregeld tientallen minuten stil. Anderzijds wilde dat dus zeggen dat we – nog maar eens – ons station voorbijreden zonder uit te kunnen stappen. We zijn uiteindelijk in Soho geraakt en ons Vicky heeft daar gezorgd dat de tewerkstelling van haar favoriete jeansmerk nog voor een paar jaar verzekerd is

In het terugkeren hadden we weer prijs: we waren net het station binnen toen over de intercom het bericht kwam dat de treinen naar uptown voor de gele lijn (die we dus wilden nemen) afgeschaft waren. WIj dus te voet naar de rode lijn en uiteindelijk terug aan ons hotel geraakt.

Nu dus hoog tijd om nog even uit te blazen. Dus eerst even foto’s opladen naar Flickr en een beetje huiswerk voor school afwerken in Bryant park.

\

PS: Het is nog steeds niet helemaal zeker of ik morgen ga starten in de halve marathon van NY. Het zal een last minute beslissing worden.

Toch wel beetje fier op hem!

Maar eerst gaan we er hier nog even van genieten. Het uitzicht op het 42ste over de stad laat alvast verlangen naar meer!

Dan zijn tegen morgenvroeg (onze tijd hier) de perikelen hopelijk achter de rug.

Voorts zal ik maar hopen dat we hier vandaag of morgen de geest van Abraham Lincoln zullen tegenkomen, zeker? Die man is er in de jaren rond 1860 al in geslaagd om een land, dat vele malen meer verdeeld was dan het onze nu, bijeen te houden. (De VS hadden toen hun burgeroorlog). We zullen hem eens vragen of hij tips heeft voor onze afgevaardigden over het bijeenhouden van landsdelen die het niet met elkaar eens zijn. En, als we dan toch met zijn advies terugkomen, stel ik voor dat we ook ineens zijn belastingssysteem van 1861 bij ons invoeren: al wie meer verdient dan 800$ per jaar, betaalt 3% belastingen. En ook al in die tijd klagen dat het te veel was, en slecht besteed…

Yosemite is dus echt een schitterend park. Ik was hier al eens eerder geweest, maar in de zomer is het dus nog een pak spectaculairder dan in de winter. De amateurfotograaf in mij beleefde weer een fijne dag, en op deze ben ik echt wel fier:

Vooral het laatste stuk blijft me bij. Eerst rijden we voorbij een prachtig meer met mooie faciliteiten voor toerisme, waar NIEMAND gebruik van maakte. Vermoedelijk heeft het nabijgelegen grootste militaire depot ter wereld (volgens wikipedia, op de pagina van het bewuste Walker Lake) er wat mee te maken. Eens we Hawthorne voorbij waren, leek het alsof we alleen op de wereld waren. De “stadjes” waar we doorreden op  de rest van de weg waren verlaten. Het enige wat enigszins liet vermoeden dat we niet in onbewoonde wereld waren terechtgekomen, waren de kogelgaten in het welkomsbord van de state of California:

En even verder waren we dan in Yosemite. Toen bleek waarom alle steden leeg waren: alle mensen van de zuidwestelijke staten zijn in Yosemite. ‘t Is hier wreed druk. Tijd dus om ons hotel te zoeken en rustig neer te storten op mijn bed, in het schitternde Tenaya Lodge.

Dinsdagochtend zijn we naar Old Faithfull gereden. Je kan moeilijk in Yellowstone geweest zijn, zonder Old Faithfull te hebben zien blazen. Beetje geluk met onze timing: Old Faithfull vertoont zijn kunstjes eenmaal om de 90 minuten, maar een vijftal minuten nadat we aangekomen waren, mochten we (samen met letterlijk honderden anderen)  getuige zijn van “de stille stoot”.

Op de weg naar Old Faithfull waren we eerst langs de Paint Pots gekomen. Dit merkwaardig natuurverschijnsel heeft inderdaad wat van een kokende pot verf. De geur van zwavel krijg je er hier op de blog niet bij

Schitterende ingeving van Vicky was om met paard een deel van het park te gaan verkennen. Vanop het paard een gedeelte van het park gezien waar we anders niet zouden gekomen zijn. Eén van de stukken die we hebben gezien, was bij de gedeelten die in 1988 afgebrand waren. Dat jaar is in totaal 36% van het park ten prooi gevallen aan de vlammen… Bij het einde van de rit te paard kregen we dan ook deze herten in het vizier:

Uiteraard ook de watervallen van Yellowstone gaan bekijken.

En dan ons bedje in, na de onvermijdelijke hamburger.

Woensdag zachtjesaan op weg naar Teton Park, ten zuiden van Yellowstone. Net voor we Yellowstone verlieten, hebben we nog deze otter gezien:

Niet alleen de diversiteit aan dieren was opvallend, ook werd er af en toe een nieuw blik chinezen opengedaan.

Dan kon je maar beter maken dat je wegwas. Deze mensen moesten en zouden hun foto nemen. Ook als ze daarbij voor jouw fototoestel kwamen te staan, ze jouw wagen gebruiken als steunpunt, of je gewoon overhoop liepen. Europeanen en Amerikanen waren binnen de twee minuten allemaal vertrokken vanop de plaatsen waar dit gele gevaar arriveerde. Ik hoop dat dit geen representatief staal van de Chinese bevolking is, want anders hebben we een aarde met 1/6 van de bevolking lompe boeren.

Daarna door Teton park gereden, en dan verder naar Salt Lake City, waar we ‘s avonds aangekomen zijn.

Aan het einde van de dag van wagen veranderd. Onze blauwe Nissan Armada, is nu een rode geworden. Om een net duidelijke reden kon Avis ons wel een wagen geven van Bozeman naar Salt Lake City en een bijkomende reservatie van Salt Lake City naar San Francisco, maar de computer liet niet toe om van Bozeman naar San Francisco te boeken (“Computer says NO” – in echte Little Britain style)…

(door gebrek aan connectiviteit ga ik deze blog pas later kunnen posten – 16/07/2008)

• Een invloed op het humeur van de flight attendants, in een bijzonder positieve zin. Een bloemlezing uit de veiligheidsinstructies:
  • “This airplane is designed to land on water … once”
  • “In case you need to use your cushion as a flotation device, please keep it as a souvenir”
  • “Check on your boarding pass that your destination is Butte or Bozeman. If not, this is the right time to jump up and run to the front of the airplane screaming to get off”
  • Tijdens bijzonder hevige turbulentie in de aanzet naar de daling: “we will not check that you have stored your tray table and put your seat in the upright position because … (stilte) … well, we are not crazy. So if the passenger next to you hasn’t complied with these rules, just punch him till he complies”
• Een invloed op de turbulentie. De hoogte die het propellervliegtuig vloog, in combinatie met de luchtstromen die typisch zijn voor de tijd van het jaar in het noordwesten van de VS, zorgen ervoor dat alles wat enigszins kan geschud worden, ook stevig geschud zal zijn. Nog niet vaak meegemaakt dat zoveel passagiers wit rond de neus en met hun waste bag nog stevig in de hand geklemd, het vliegtuig verlaten. Of, zoals Orbin het zei: “da’s beter dan Walibi”. Vicky was net wat minder enthousiast

In Bozeman dan na wat zoeken toch de juiste shuttle naar het autoverhuurbedrijf gevonden en we waren op weg naar Yellowstone, om onze verschrikkelijk comfortabele, maar niet aan de ecologische situatie van onze planeet aangepaste dikke SUV. Maar, met benzine aan omgerekend 70 eurocent liggen we daar nog niet te hard van wakker.

En, om helemaal in de sfeer te blijven, onderweg door de drive-trough van Mc Donalds…

In Yellowstone dan eerst de noordkant verkend. Diep onder de indruk van de Mammoth Hot Springs:

Meer foto’s van Yellowstone staan op Flickr.

(door gebrek aan connectiviteit ga ik deze blog pas later kunnen posten – 14/07/2008)

De congolese kwestie

Schitterende kerel ontmoet in het hotel. Busje van het hotel pikt me op aan de luchthaven van Dallas Fort Worth. Ik ben de enige passagier in het busje. De eerste en typische vraag op dat moment is dan dus “where are you from, sir”. Wanneer ik hem vertel dat ik from Belgium kom, krijgt ik ineens een grijns terug van oor to oor bij de chauffeur. Die man antwoordt ineens “so we can speak le Français?”. Nog voor ik kon beginnen aan mijn standaard-uitleg over onze talen, zegt hij dat we anders in “le Flamand” met elkaar kunnen spreken.

Ik zeg hem, toch wel wat verbaasd, dat ik inderdaad als moedertaal het Nederlands heb. En daarop krijg ik ineens de uitval dat de Belgen hem indertijd beter ook maar Nederlands zouden hebben geleerd, in plaats van alleen Frans. Deze man was dus iemand die Congo (toen Zaire) onder het bewind van Mobutu ontvlucht was. Hij was uitgeweken naar de Verenigde Staten, waar hij ondermeer aan de kost komt als chauffeur van een courtesy van.

Ik heb nog niet te veel amerikanen geweten die iets van België begrepen, maar deze man was bijzonder vertrouwd met de belgische politiek en uiteraard met onze Karel De Gucht. Hij vond dat die “nogal arrogante man” zich niet mocht moeien met Congo, nu het een democratisch verkozen regering had. Na wat discussieren, gaf hij wel toe dat De Gucht gelijk had met de inhoud, maar dat de vorm niet OK was. Waar heb ik dat nog gehoord …

Als alle geëxpatrieerde congolezen nu een zelfde motivatie als deze man aan de hand leggen en net als hem willen teruggaan om het daar te helpen in orde komen, gaat het met de congo nog wel in orde komen.

Leve de offline momenten

Tijd om mail bij te werken, op de vlucht van Dallas naar Seattle. Het is toch wel erg: de laatste dagen dus focus gegeven aan de conferentie bij Microosft en een pak meetings. Resultaat dus een mailbox die propvol steekt. Voor het vertrekken nog even alle mails binnengehaald.  Mijn voornemen om de volgende twee weken geen mail op te volgen, wankelt. Niet dat ik alle dagen ga mailen, maar als ik er niet af en toe naar ga kijken, heb ik twee dagen nodig na mijn terugkomst om daardoor te geraken.

De volgende stop wordt dus Seattle.

Als alles gaat zoals gepland, zullen Vicky en Orbin daar straks ook aankomen. Wanneer deze post verschijnt op het net, zouden we elkaar al lang moeten gevonden hebben. Voor Orbin is het de eerste maal in de States, Vicky was al eerder in NY en DC. De zware taak van gids wacht me dus

We zetten de klok twee uur terug en wachten tot het groen en de bergen van Washington onder ons opduikt. Sit back and enjoy the ride.