Althans, dat zou je denken als je de mail van Sodexo bekijkt, die ik vorige week binnenkreeg. Nadat een prestatie van onze poetsvrouw automatisch was goedgekeurd, kreeg ik een e-mailtje van Sodex, waarin onderaan staat: “U beschikt nu nog over 2 cheques”. Tijd om er 1 van de dagen eens bij te bestellen dacht ik.

Tot ik vandaag de dame van het bureau aan de lijn kreeg, of ik wel wist dat ik 12 cheques achter stond. Euhm, neen dus: ik heb er nog twee in de portefeuille. Klopt dus niet. Probeer even mee te volgen:

1. Er staan 2 cheques op onze account;
2. Onze poetsvrouw geeft haar uren via het voice-systeem van Sodexo door. Ze registreert 4 uur.
3. U verwacht dat onze rekening nu op –2 zou staan, of op 0, met een schuld van 2 cheques? Nope, het systeem stelt vast dat het aantal beschikbare cheques lager ligt dan het aantal aangeboden prestatieuren, en voert dus geen enkele transactie uit. Het systeem stuurt een mail met in de titel “automatische goedkeuring van prestaties” met onderin het aantal beschikbare cheques (nog steeds 2 dus…)
4. Hetzelfde gebeurt in de weken nadien, tot het agentschap, dat niet betaald werd, aan de alarmbel trekt en bovenstaande aan mij uitlegt.

Heren usability-experts: kan er iemand dit eens gaan uitleggen bij de lieve mensen van Sodexo? Zorg dat je een stevige mond Frans kent, want hun call-center heeft niet door dat er ook Nederlandstaligen van dit systeem gebruik zouden kunnen maken…

Voor elk van jullie een late zalige kerst en een mega-succesvol jaar en decennium in al wat jullie willen ondernemen!

PS: Ik deel mijn goede voornemens mee aan het einde van het jaar, niet meer aan het begin – kwestie van haalbaarheid te verbeteren

Nodig:

• Braambessen. ik vertrok in dit recept met1,5 kg. Als je ze net als wij, zelf plukt, is dat de hoeveelheid die je bijeen verzameld hebt op het ogenblik dat je benen en je armen bloeden en in elk van je vingers minstens twee doorns zitten.
• Peren: 1/3 van het gewicht van je bramen. Voor onze 1,5 kilo bramen had ik iets minder dan een halve kilo peer. (gewogen nadat je ze schilt en het klokhuis hebt verwijderd)
• Geleisuiker: wij houden niet van té zoete confituur en ik heb neem 300 gram van die suiker per kilo fruit voor deze confituur.
• Citroensap: een halve citroen geperst per kilo fruit, om te zorgen dat de confituur niet te zoet smaakt. Aanpassen naar smaak en inzicht dus

Kinderlijk eenvoudig te bereiden:

• snij de peer in fijne partjes – stoof die aan tot ze zacht zijn
• voeg de braambessen toe en breng het geheel aan de kook
• zet de staafmixer tijdens het koken een paar keer kort in het mengsel. Je kan kiezen om te mixen tot je geen brokken meer hebt, da’s een kwestie van smaak
• voeg de suiker en het citroensap toe en breng aan de kook. Opgepast: dit is nu een heet mengsel dat blijft plakken en dus stevige brandwonden kan maken. Oppassen is de boodschap. De vlekken van dit goedje krijg je ook niet zomaar overal direct uit.
• laat het drie minuten goed doorkoken
• intussen heb je de confituurpotjes in heet water gedaan en heb je ze laten uitlekken
• vul de potjes tot aan de rand en zet het dekseltje er stevig op
• zet het potje 5 minuten op z’n kop, draai het terug om en laat het verder afkoelen
• etiketje erop, en potje kan in de voorraadkast tot de winter – als je er zo lang wil afblijven…

Met 1,5 kilo bramen en een halve kilo peer had ik voldoende voor 9 potjes van 230ml (wij gebruiken liever geen grotere, dat we vaker van smaak confituur kunnen wisselen) en heb je nog genoeg voor een paar boterhammen op de dag van het maken

Ik had dus online een ticket gekocht en dat aan mijn identiteitskaart laten koppelen (eigenlijk dus aan mijn nationaal nummer, want een e-id lezer had ik niet nodig).  Een biljet van Tienen naar Mechelen, heen en terug.

Ik wist dat mijn trein op tijd  was, op zich al een goede start van mijn milieuvriendelijke wagenvrije dag. Tot ik vanuit Leuven op de trein naar Mechelen stap. Die trein was de laatste maal vernieuwd ten tijde van de Expo in Brussel, maar dat mag de pret niet bederven. Daarvoor hebben ze bij de NMBS namelijk een aantal speciaal uitgekozen treinbegeleiders. Over het algemeen zijn die conducteurs bijzonder vriendelijke mensen, die met de glimlach hun trein begeleiden. De mij toegewezen treinbegeleider voor dit traject hoorde tot een andere soort. Toen ik deze dame mijn identiteitskaart gaf en zij die in haar draagbare terminal had gestoken, begon ze te zuchten en te zweten. “Het werkt niet precies meneer, ik vind uw gegevens niet”. Ze wou eigenlijk zeggen dat haar terminal mijn kaart om een of andere reden niet kon lezen.

De rest van de coupe begon stilaan in mijn richting te kijken en zich te verkneukelen in het feit dat ze die avond aan hun achterkleinkinderen het verhaal konden vertellen van die “zwartrijder” die ze op de trein hadden zien betrapt worden…

Nadat ze – op mijn aanraden en na het definitief opbergen van haar glimlach – de kaart even uit het toestel had gehaald en opnieuw ingestoken, vond haar toestel dan toch de gegevens op chip in mijn kaart. Maar …  haar terminal liet haar het traject zien van Mechelen naar Tienen, niet van Tienen naar Mechelen: en dat was nu net de richting die we aan het uitrijden waren. Ze zag wel dat ik een biljet heen en terug had, dat wel mijnheer.

De bejaarde oren spitsten zich verder tot een niveau waar zelfs Mr. Spock zich overtroefd zou geweten hebben.

Dus begint die treinbegeleidster een hele uitleg dat ik in de problemen zou komen ‘s avonds, want dat zij het traject nu ging knippen. Euhm – dus uw systeem zegt uiteindelijk dat mijn ticket klopt, maar u bent niet in staat dat juist aan te duiden en daarom doet u het maar fout, wetende dat u mij daarmee in de problemen brengt? Ik voel eerder dat die treinbegeleider ‘s avonds een probleem gaat hebben en niet ik…  Zij vond de logica in mijn uitleg te ver boven haar petje, knipte mijn (verkeerde) traject virtueel en stapte door naar het volgende rijtuig.

‘s avonds had ik recht op een trein waarin de temperatuur nog hoger lag dan de 31 graden die het buiten was, waardoor treinbegeleiders liever vooraan bij de machinist zitten in de airco, dan ticketten na te kijken. Geen idee dus of het traject dus “geknipt” zou zijn geweest en of ik echt in de problemen zou zijn geraakt.

Een aantal vreemde vaststelling toch na deze dag:

• De NMBS verkoopt mij een ticket online, op basis van mijn rijksregisternummer. Ze controleert dat echter op basis van mijn identiteitskaart en het niet-functioneren van die kaart brengt de reiziger in de problemen. Zouden ze dan niet beter de werking van die kaart ook online controleren voor ze een ticket er op afleveren?
• Wanneer mijn vrouw en ik naar de film gaan, en daar elk twee uur in een comfortabele, goed gekoelde, netjes gereinigde zaal naar top-amusement kijken en daarbij dan nog een grote beker popcorn verzetten, zijn we net geen 18 Euro kwijt. Waarom moet deze reis in aftandse, niet-gekoelde wagens met personeel dat geen idee heeft wat een klant is, 19,8 Euro kosten?
• Mijn trein terug komt tijdig aan in Mechelen. Na het opstappen, horen we dat we 8 minuten gaan wachten op een trein die vertraging heeft. Sympathiek, echt wel. Maar dacht je dat ze in Leuven dan ook mijn aansluitende trein op ons hadden laten wachten? Oh neen dus.
• Wil er iemand bij de spoorwegen eens kijken wat klantvriendelijkheid betekend? Ik rijd graag met de trein in Nederland en de VS. Dat heeft minder te maken met hun infrastructuur, dan wel met het welkom-gevoel dat ze aan hun reizigers geven.

De volgende die mij dus komt vertellen dat ik mijn wagen moet op zij zetten en gaan werken met de trein, kan zijn energie beter in een andere goede zaak steken… Ik ben weer even af van mijn drang om nog eens met de trein te gaan – voor een paar weken toch.

Toen in aan het einde van de 21ste20ste eeuw een aantal spoorlijnen werden opgedoekt, heeft het Waalse gewest beslist om daarvan paden voor traag verkeer te maken. Daardoor lopen er nu over lange trajecten mooi geasfalteerde paden die enkel toegankelijk zijn voor wandelaars, fietsers en ruiters. Wij waren de drukte van de Scheldedijken in Sint-Amands en de dijken aan het kanaal Leuven-Mechelen gewoon. De Ravels zijn – voor het stuk dat wij hebben gezien – een heel deel kalmer…

De Ravel die achter ons nieuwe huis start, is gekend als Ravel2. Deze loopt van Hoegaarden tot in Mariembourg.

Een volgende project wordt om per fiets naar Namen te rijden.  En dan later uiteraard ook eens van Les Jardin d’abondance, een bed & breakfast opengehouden door vrienden vlakbij Philippeville naar huis, waarmee we zowat de hele Ravel2 gaan afleggen – voornamelijk bergaf uiteraard 

IMG_5358, originally uploaded by DoornBoosje.

De lieveheersbeestje zijn er duidelijk ook door geinspireerd
(foto door mijn kersverse echtgenote)

Voor de rest, heb ik afgelopen weekend een nieuw spelletje ontworpen. Het was sterker dan mezelf, maar de krantenkoppen riepen om “vind de gelijkenissen”.

Wat een beetje vrije tijd in een paasweekend allemaal met een mens kan doen…

Het spel is gebaseerd op Cluedo en de actualiteit:  Er zijn slechts vier mogelijke daders, wapens en locaties. Drie actuele en een oudere, om het spel toch wat “Zuiver Vlaamse” invulling te geven ook. Vier dus, in tegenstelling tot Cluedo, waar we er zes hebben.

Het slachtoffer is dus – als rode draad – de (vrouwelijke) partner.

Inhoud in de speldoos:

Daders:

1. Een Pool
2. Een Griekse Albanees
3. Een Gentenaar
4. Een Vlaams-Blokker

De locaties:

1. Gent
2. Luik
3. Antwerpen
4. Kalamata (Griekenland)

De wapens

1. Een salami
2. Blote vuisten
3. Een kettingzaag
4. Een kelder en een stel vuisten

De oplossingen?

Oplossing 1

Oplossing 2

Oplossing 3

Oplossing 4

- artikel van 3 januari 2009: De fabel van het retabel

en kijk dan eens naar

- artikel van vandaag: Acht tips om De Rechtvaardige Rechters terug te vinden

Zoals een lezer opmerkte, zijn de journalisten blijkbaar al op vakantie, maar moest de krant toch “nieuws” hebben.

Geniet van het zonnig paasweekend – de krant hoef je al niet meer te lezen, dat heb je in januari al gedaan