Ik had dus online een ticket gekocht en dat aan mijn identiteitskaart laten koppelen (eigenlijk dus aan mijn nationaal nummer, want een e-id lezer had ik niet nodig).  Een biljet van Tienen naar Mechelen, heen en terug.

Ik wist dat mijn trein op tijd  was, op zich al een goede start van mijn milieuvriendelijke wagenvrije dag. Tot ik vanuit Leuven op de trein naar Mechelen stap. Die trein was de laatste maal vernieuwd ten tijde van de Expo in Brussel, maar dat mag de pret niet bederven. Daarvoor hebben ze bij de NMBS namelijk een aantal speciaal uitgekozen treinbegeleiders. Over het algemeen zijn die conducteurs bijzonder vriendelijke mensen, die met de glimlach hun trein begeleiden. De mij toegewezen treinbegeleider voor dit traject hoorde tot een andere soort. Toen ik deze dame mijn identiteitskaart gaf en zij die in haar draagbare terminal had gestoken, begon ze te zuchten en te zweten. “Het werkt niet precies meneer, ik vind uw gegevens niet”. Ze wou eigenlijk zeggen dat haar terminal mijn kaart om een of andere reden niet kon lezen.

De rest van de coupe begon stilaan in mijn richting te kijken en zich te verkneukelen in het feit dat ze die avond aan hun achterkleinkinderen het verhaal konden vertellen van die “zwartrijder” die ze op de trein hadden zien betrapt worden…

Nadat ze – op mijn aanraden en na het definitief opbergen van haar glimlach – de kaart even uit het toestel had gehaald en opnieuw ingestoken, vond haar toestel dan toch de gegevens op chip in mijn kaart. Maar …  haar terminal liet haar het traject zien van Mechelen naar Tienen, niet van Tienen naar Mechelen: en dat was nu net de richting die we aan het uitrijden waren. Ze zag wel dat ik een biljet heen en terug had, dat wel mijnheer.

De bejaarde oren spitsten zich verder tot een niveau waar zelfs Mr. Spock zich overtroefd zou geweten hebben.

Dus begint die treinbegeleidster een hele uitleg dat ik in de problemen zou komen ‘s avonds, want dat zij het traject nu ging knippen. Euhm – dus uw systeem zegt uiteindelijk dat mijn ticket klopt, maar u bent niet in staat dat juist aan te duiden en daarom doet u het maar fout, wetende dat u mij daarmee in de problemen brengt? Ik voel eerder dat die treinbegeleider ‘s avonds een probleem gaat hebben en niet ik…  Zij vond de logica in mijn uitleg te ver boven haar petje, knipte mijn (verkeerde) traject virtueel en stapte door naar het volgende rijtuig.

‘s avonds had ik recht op een trein waarin de temperatuur nog hoger lag dan de 31 graden die het buiten was, waardoor treinbegeleiders liever vooraan bij de machinist zitten in de airco, dan ticketten na te kijken. Geen idee dus of het traject dus “geknipt” zou zijn geweest en of ik echt in de problemen zou zijn geraakt.

Een aantal vreemde vaststelling toch na deze dag:

• De NMBS verkoopt mij een ticket online, op basis van mijn rijksregisternummer. Ze controleert dat echter op basis van mijn identiteitskaart en het niet-functioneren van die kaart brengt de reiziger in de problemen. Zouden ze dan niet beter de werking van die kaart ook online controleren voor ze een ticket er op afleveren?
• Wanneer mijn vrouw en ik naar de film gaan, en daar elk twee uur in een comfortabele, goed gekoelde, netjes gereinigde zaal naar top-amusement kijken en daarbij dan nog een grote beker popcorn verzetten, zijn we net geen 18 Euro kwijt. Waarom moet deze reis in aftandse, niet-gekoelde wagens met personeel dat geen idee heeft wat een klant is, 19,8 Euro kosten?
• Mijn trein terug komt tijdig aan in Mechelen. Na het opstappen, horen we dat we 8 minuten gaan wachten op een trein die vertraging heeft. Sympathiek, echt wel. Maar dacht je dat ze in Leuven dan ook mijn aansluitende trein op ons hadden laten wachten? Oh neen dus.
• Wil er iemand bij de spoorwegen eens kijken wat klantvriendelijkheid betekend? Ik rijd graag met de trein in Nederland en de VS. Dat heeft minder te maken met hun infrastructuur, dan wel met het welkom-gevoel dat ze aan hun reizigers geven.

De volgende die mij dus komt vertellen dat ik mijn wagen moet op zij zetten en gaan werken met de trein, kan zijn energie beter in een andere goede zaak steken… Ik ben weer even af van mijn drang om nog eens met de trein te gaan – voor een paar weken toch.

Toen in aan het einde van de 21ste20ste eeuw een aantal spoorlijnen werden opgedoekt, heeft het Waalse gewest beslist om daarvan paden voor traag verkeer te maken. Daardoor lopen er nu over lange trajecten mooi geasfalteerde paden die enkel toegankelijk zijn voor wandelaars, fietsers en ruiters. Wij waren de drukte van de Scheldedijken in Sint-Amands en de dijken aan het kanaal Leuven-Mechelen gewoon. De Ravels zijn – voor het stuk dat wij hebben gezien – een heel deel kalmer…

De Ravel die achter ons nieuwe huis start, is gekend als Ravel2. Deze loopt van Hoegaarden tot in Mariembourg.

Een volgende project wordt om per fiets naar Namen te rijden.  En dan later uiteraard ook eens van Les Jardin d’abondance, een bed & breakfast opengehouden door vrienden vlakbij Philippeville naar huis, waarmee we zowat de hele Ravel2 gaan afleggen – voornamelijk bergaf uiteraard 

De avond valt over yellowstone (394/IMG_9452) (14JUL2008), originally uploaded by Koen BL.

Vandaag even de tijd gevonden/genomen/gemaakt om nog even verder te werken aan de foto’s van onze vakantie in de USA van afgelopen maand.

De selectie van 14 juli is eindelijk ook afgewerkt geraakt (‘t zal nog een paar weken duren tegen dat alle foto’s verwerkt gaan zijn.)

Enjoy

Wel even door de grond gegaan. Ik stond daar in net kostuum en uiteraard geen handschoenen meer in de wagen. Na beetje proberen ook vastgesteld dat die doppen van mijn velgen met dat speciale sleuteltje toch niet zo eenvoudig af te halen waren dan de garage me destijds wou laten geloven. Ik heb dan maar even mijn lidmaatschap van VTB-VAB laten gelden. Een uurtje later stond de wegenwachter daar om ook last te hebben met dat dopje. Gelukkig hebben die mannen niet alleen een goed humeur, maar ook serieuze tools en een beetje later was ik opnieuw mobiel.

Resultaat: er ligt nu een velg met flardjes band in de koffer en mijn afspraak staat opnieuw ingepland voor later deze week. Maar ik weet intussen wel hoe dat pokkedopje van mijn velgen komt.

Laatste dagen van onze vakantie in de verenigde staten. Vanochtend lekker ontbeten op Times Square voor het daar over de kopen lopen was. Ook al heeft de Blue Fin haar ontbijtkaart duidelijk ingekort, toch nog steeds een OK adres om een ontbijtje te nemen. Nadien is Orbin aan een tour van NY begonnen terwijl ik Vicky volgde naar de door haar uitgekozen winkels die we moesten en zouden bezoeken in New York.

We hebben het wel mogen hebben vandaag. Eerst vergissen wij ons (zoals het goede toeristen betaamt) tussen de expressmetro en de boemelmetro. Ze rijden allebeid op dezelfde lijn, maar de express stopt alleen in bepaalde stations. Dus reden wij uiteraard onze stop voorbij zonder te kunnen uitstappen. Eens we dan onze juiste metro gevonden hadden en we het station hadden verlaten, bleek er een technisch probleem met deze trein te zijn. Dat had twee gevolgen: enerzijds stond de trein geregeld tientallen minuten stil. Anderzijds wilde dat dus zeggen dat we – nog maar eens – ons station voorbijreden zonder uit te kunnen stappen. We zijn uiteindelijk in Soho geraakt en ons Vicky heeft daar gezorgd dat de tewerkstelling van haar favoriete jeansmerk nog voor een paar jaar verzekerd is

In het terugkeren hadden we weer prijs: we waren net het station binnen toen over de intercom het bericht kwam dat de treinen naar uptown voor de gele lijn (die we dus wilden nemen) afgeschaft waren. WIj dus te voet naar de rode lijn en uiteindelijk terug aan ons hotel geraakt.

Nu dus hoog tijd om nog even uit te blazen. Dus eerst even foto’s opladen naar Flickr en een beetje huiswerk voor school afwerken in Bryant park.

\

PS: Het is nog steeds niet helemaal zeker of ik morgen ga starten in de halve marathon van NY. Het zal een last minute beslissing worden.

Toch wel beetje fier op hem!

Maar eerst gaan we er hier nog even van genieten. Het uitzicht op het 42ste over de stad laat alvast verlangen naar meer!

Dan zijn tegen morgenvroeg (onze tijd hier) de perikelen hopelijk achter de rug.

Voorts zal ik maar hopen dat we hier vandaag of morgen de geest van Abraham Lincoln zullen tegenkomen, zeker? Die man is er in de jaren rond 1860 al in geslaagd om een land, dat vele malen meer verdeeld was dan het onze nu, bijeen te houden. (De VS hadden toen hun burgeroorlog). We zullen hem eens vragen of hij tips heeft voor onze afgevaardigden over het bijeenhouden van landsdelen die het niet met elkaar eens zijn. En, als we dan toch met zijn advies terugkomen, stel ik voor dat we ook ineens zijn belastingssysteem van 1861 bij ons invoeren: al wie meer verdient dan 800$ per jaar, betaalt 3% belastingen. En ook al in die tijd klagen dat het te veel was, en slecht besteed…

We hebben dus een heel stuk van de beschaafde wereld gevonden waar je zelfs onvoldoende connectiviteit hebt om een SMS te sturen. Laat staan even te mailen of te bellen… En wanneer ik dan online geraak, moet ik vaststellen dat mijn ADSL thuis het ook heeft laten afweten. Ik had helemaal niet zo ver moeten reizen om zonder internet te zitten

Hopelijk tegen morgen dus terug mails… cross fingers! Maar, de sms-jes doen het wel in San Francisco.

De laatste dagen waren we hier een beetje fier en snoeverig aan het vertellen dat we “from Belgium” kwamen. Zeker wanneer we onze Budweiser bestelden, nu iedereen hier weet dat InBev daar de nieuwe baas gaat zijn . Maar ik kon uiteraard -eens terug online hier- de artikels over het geknoei en het wanbeleid van onze politici niet missen. Ik zal mij een nieuwe nationaliteit moeten aanmeten, want op zo’n België kan ik niet fier zijn… Vanaf nu gaan we iets mompelen, of pretenderen geen engels te verstaan, wanneer men ons vraagt van waar wij komen…

Yosemite is dus echt een schitterend park. Ik was hier al eens eerder geweest, maar in de zomer is het dus nog een pak spectaculairder dan in de winter. De amateurfotograaf in mij beleefde weer een fijne dag, en op deze ben ik echt wel fier: