Koen’s blog

Laatste dagen van onze vakantie in de verenigde staten. Vanochtend lekker ontbeten op Times Square voor het daar over de kopen lopen was. Ook al heeft de Blue Fin haar ontbijtkaart duidelijk ingekort, toch nog steeds een OK adres om een ontbijtje te nemen. Nadien is Orbin aan een tour van NY begonnen terwijl ik Vicky volgde naar de door haar uitgekozen winkels die we moesten en zouden bezoeken in New York. (continue reading…)

De afgelopen week de kans gehad in San Francisco om met mijn broer een pint te gaan drinken en een hapje te eten. Hij was daar om, samen met een viertal drietal bollebozen uit zijn team, een Innovation Award te mogen ontvangen van Jonathan Schwartz (da’s de CEO van Sun Microsystems en dus ergens in de hierarchie zijn baas)

Toch wel beetje fier op hem!

We zijn inmiddels in het centrum van de wereld. New York City als laatste stop op onze USA trip. Maandagavond zit het er weer op. En nu ik net weer mails  heb, weet ik dat ik me volgende week niet ga vervelen

Maar eerst gaan we er hier nog even van genieten. Het uitzicht op het 42ste over de stad laat alvast verlangen naar meer!

We zijn aangekomen in Washington DC, met de red-eye (nachtvlucht). Drie uur tijdsverschil, dus een eerste kleine jetlag. Het verslag van de afgelopen dagen in San Francisco volgt . Eerst nu kijken dat we een beetje slaap inhalen en nadien of er terug mails voor mij beschikbaar zijn. Belgacom zou inmiddels het een en het ander nagekeken en gefixt hebben. Cross fingers dus.

Dan zijn tegen morgenvroeg (onze tijd hier) de perikelen hopelijk achter de rug.

Voorts zal ik maar hopen dat we hier vandaag of morgen de geest van Abraham Lincoln zullen tegenkomen, zeker? Die man is er in de jaren rond 1860 al in geslaagd om een land, dat vele malen meer verdeeld was dan het onze nu, bijeen te houden. (De VS hadden toen hun burgeroorlog). We zullen hem eens vragen of hij tips heeft voor onze afgevaardigden over het bijeenhouden van landsdelen die het niet met elkaar eens zijn. En, als we dan toch met zijn advies terugkomen, stel ik voor dat we ook ineens zijn belastingssysteem van 1861 bij ons invoeren: al wie meer verdient dan 800$ per jaar, betaalt 3% belastingen. En ook al in die tijd klagen dat het te veel was, en slecht besteed…

Ok, ik geef toe, ik vond het balen dat ik hier niet op het internet kon gedurende een week. Zeker nu ik een pak posts en foto’s wou online zetten. Maar vaststellen dat mijn mails niet werken omdat mijn ADSL het thuis niet doet en dan ook nog eens moeten lezen tot welke laagten de Belgische politiek in staat is, was nu ook niet mijn idee van “terug online zijn”.

(continue reading…)

Veel te vroeg wakker geworden deze ochtend (18 juli). Het brandalarm in ons hotel was afgegaan om 5 uur. Vals alarm voor zover wij weten. Na een onderbroken nacht en een ontbijt in een opvallend leeg retsaurant, zijn we het park ingetrokken. Eerst naar de sequoia’s gaan kijken in de de Mariposa grove. Ongelooflijk dat zulke grote bomen zulke kleine basis hebben. De borden spreken van een “spijker die ondersteboven wordt gebalanceerd”.

Yosemite is dus echt een schitterend park. Ik was hier al eens eerder geweest, maar in de zomer is het dus nog een pak spectaculairder dan in de winter. De amateurfotograaf in mij beleefde weer een fijne dag, en op deze ben ik echt wel fier:

Of moet ik zeggen mijlenvreter, om in de stijl van de VS te blijven? Vandaag (17 juli) iets meer dan 720 miles gedaan: van Salt Lake City door Nevada naar Yosemite. Veel energie om te bloggen schiet er dus niet meer over…

Vooral het laatste stuk blijft me bij. Eerst rijden we voorbij een prachtig meer met mooie faciliteiten voor toerisme, waar NIEMAND gebruik van maakte. Vermoedelijk heeft het nabijgelegen grootste militaire depot ter wereld (volgens wikipedia, op de pagina van het bewuste Walker Lake) er wat mee te maken. Eens we Hawthorne voorbij waren, leek het alsof we alleen op de wereld waren. De “stadjes” waar we doorreden op  de rest van de weg waren verlaten. Het enige wat enigszins liet vermoeden dat we niet in onbewoonde wereld waren terechtgekomen, waren de kogelgaten in het welkomsbord van de state of California:

En even verder waren we dan in Yosemite. Toen bleek waarom alle steden leeg waren: alle mensen van de zuidwestelijke staten zijn in Yosemite. ‘t Is hier wreed druk. Tijd dus om ons hotel te zoeken en rustig neer te storten op mijn bed, in het schitternde Tenaya Lodge.

15 juli en 16 juli 2008

Dinsdagochtend zijn we naar Old Faithfull gereden. Je kan moeilijk in Yellowstone geweest zijn, zonder Old Faithfull te hebben zien blazen. Beetje geluk met onze timing: Old Faithfull vertoont zijn kunstjes eenmaal om de 90 minuten, maar een vijftal minuten nadat we aangekomen waren, mochten we (samen met letterlijk honderden anderen)  getuige zijn van “de stille stoot”.

Op de weg naar Old Faithfull waren we eerst langs de Paint Pots gekomen. Dit merkwaardig natuurverschijnsel heeft inderdaad wat van een kokende pot verf. De geur van zwavel krijg je er hier op de blog niet bij

Schitterende ingeving van Vicky was om met paard een deel van het park te gaan verkennen. Vanop het paard een gedeelte van het park gezien waar we anders niet zouden gekomen zijn. Eén van de stukken die we hebben gezien, was bij de gedeelten die in 1988 afgebrand waren. Dat jaar is in totaal 36% van het park ten prooi gevallen aan de vlammen… Bij het einde van de rit te paard kregen we dan ook deze herten in het vizier:

Uiteraard ook de watervallen van Yellowstone gaan bekijken.

En dan ons bedje in, na de onvermijdelijke hamburger.

Woensdag zachtjesaan op weg naar Teton Park, ten zuiden van Yellowstone. Net voor we Yellowstone verlieten, hebben we nog deze otter gezien:

Niet alleen de diversiteit aan dieren was opvallend, ook werd er af en toe een nieuw blik chinezen opengedaan.

Dan kon je maar beter maken dat je wegwas. Deze mensen moesten en zouden hun foto nemen. Ook als ze daarbij voor jouw fototoestel kwamen te staan, ze jouw wagen gebruiken als steunpunt, of je gewoon overhoop liepen. Europeanen en Amerikanen waren binnen de twee minuten allemaal vertrokken vanop de plaatsen waar dit gele gevaar arriveerde. Ik hoop dat dit geen representatief staal van de Chinese bevolking is, want anders hebben we een aarde met 1/6 van de bevolking lompe boeren.

Daarna door Teton park gereden, en dan verder naar Salt Lake City, waar we ‘s avonds aangekomen zijn.

Aan het einde van de dag van wagen veranderd. Onze blauwe Nissan Armada, is nu een rode geworden. Om een net duidelijke reden kon Avis ons wel een wagen geven van Bozeman naar Salt Lake City en een bijkomende reservatie van Salt Lake City naar San Francisco, maar de computer liet niet toe om van Bozeman naar San Francisco te boeken (“Computer says NO” – in echte Little Britain style)…

(door gebrek aan connectiviteit ga ik deze blog pas later kunnen posten – 16/07/2008)

Vanochtend vertrokken uit het mooie Bellevue, buiten Seattle. Voor het eerst in mijn leven verwelkomd aan boord van Horizon Air. Deze maatschappij is blijkbaar voornamelijk actief in de grensstreek van de USA en Canada. Deze omgeving heeft duidelijk twee invloeden:

• Een invloed op het humeur van de flight attendants, in een bijzonder positieve zin. Een bloemlezing uit de veiligheidsinstructies:
  • “This airplane is designed to land on water … once”
  • “In case you need to use your cushion as a flotation device, please keep it as a souvenir”
  • “Check on your boarding pass that your destination is Butte or Bozeman. If not, this is the right time to jump up and run to the front of the airplane screaming to get off”
  • Tijdens bijzonder hevige turbulentie in de aanzet naar de daling: “we will not check that you have stored your tray table and put your seat in the upright position because … (stilte) … well, we are not crazy. So if the passenger next to you hasn’t complied with these rules, just punch him till he complies”
• Een invloed op de turbulentie. De hoogte die het propellervliegtuig vloog, in combinatie met de luchtstromen die typisch zijn voor de tijd van het jaar in het noordwesten van de VS, zorgen ervoor dat alles wat enigszins kan geschud worden, ook stevig geschud zal zijn. Nog niet vaak meegemaakt dat zoveel passagiers wit rond de neus en met hun waste bag nog stevig in de hand geklemd, het vliegtuig verlaten. Of, zoals Orbin het zei: “da’s beter dan Walibi”. Vicky was net wat minder enthousiast

In Bozeman dan na wat zoeken toch de juiste shuttle naar het autoverhuurbedrijf gevonden en we waren op weg naar Yellowstone, om onze verschrikkelijk comfortabele, maar niet aan de ecologische situatie van onze planeet aangepaste dikke SUV. Maar, met benzine aan omgerekend 70 eurocent liggen we daar nog niet te hard van wakker.

En, om helemaal in de sfeer te blijven, onderweg door de drive-trough van Mc Donalds…

In Yellowstone dan eerst de noordkant verkend. Diep onder de indruk van de Mammoth Hot Springs:

Meer foto’s van Yellowstone staan op Flickr.

(door gebrek aan connectiviteit ga ik deze blog pas later kunnen posten – 14/07/2008)

Dallas achter mij gelaten. Nu ja, dat zou impliceren dat ik iets van de stad zou gezien hebben. Meeting net bij de luchthaven en dus daar ook mijn hotel genomen. Resultaat: na Detroit is Dallas de tweede stad waarvan ik zelfs geen foto heb genomen, omdat ik er was in een vliegtuig-taxi-hotel-meeting-hotel-taxi-vliegtuig-schema.

(continue reading…)