La Strada, een geweldige opera
// February 2nd, 2008 // No Comments » // vrije tijd
Na een slopende terugtocht vanuit de USA naar België (Florida – Chicago – Brussel in 24 uur, echt drie seizoenen op een dag: zomer – winter – herfst 
), zijn we gisterenavond dan toch nog in de opera geraakt.
Toch nog, want ik was behoorlijk moe na de lange trip. Mijn wagen op de grote park & ride in de rand van de stad geparkeerd en met de tram naar de Frankrijklei. Dankjewel, mensen van de Vlaamse Opera, om van onze opera-abonnementen een tramkaart te maken voor het stadsnet van De Lijn in Antwerpen!
Piet De Volder, de man die het programmaboekje samenstelde, geeft uitleg over de opera drie kwartier voor die start. Wanneer je deze opera gaat bekijken, neem dit dan zeker mee. Het is mee dank zij dit soort van uitleg dat we opera zijn gaan apprecieren.
Ik had de film La Strada van Federico Fellini (uit 1954) nooit gezien, dus de referenties naar de film waren me vreemd. Dat is echter op geen enkel storend geweest in het bekijken en beluisteren van dit stuk. Het bleek niet de filmmuziek te zijn die had gediend als basis voor de opera, maar wel de verhaallijn van film zelf. Luc Van Hove en Eric de Kuyper hebben de verhaallijn en de diepere inhoud van de film in deze opera verwerkt. Dat het geen eenvoudige opdracht was, blijkt uit het feit dat er te veel scenes in de film zaten en te weinig tekst. de Kuyper en Van Hove hebben dit meesterlijk opgevangen door een aantal scenes samen te voegen en door een aantal wondermooie overgangen in te voegen.
Het verhaal start wanneer een eerder naief meisje, Gelsomina, uit een groot gezin aan Zampano, een rondreizend artiest wordt verkocht. Gelsomina hoopt als artieste erkend te worden. Onderweg komen ze Il Mato (de gek) tegen. Deze extraverte vrolijke man is de absolute tegenpool van de norse, zwijgzame Zampano. De verhoudingen tussen deze drie reizigers escaleren stap voor stap. We volgen het drietal langs de weg (la strada) die hen van de ene grauwe plaats naar de volgende leidt, maar die ook de evolutie van het leven uitbeeldt. Een echte roadmovie: La vita non è come el circo…
We hebben er van genoten, van de eerste noot tot de laatste groet aan het publiek. Het haperen van de ondertitels in de eerste scene en een iets langere pauze door een defectje met de pupiterlampjes, hebben op geen enkel moment afbreuk gedaan aan deze meesterlijke opera. Deze opera heeft alles om opgepikt te worden door andere gezelschappen uit de wereld. Het extra applaus dat Luc Van Hove aan het einde mee mocht ontvangen, was een oprecht dankjewel van het publiek voor een geweldige opera.
Dus, zet al die vooroordelen over de opera nu opzij, boek je tickets en geniet met volle teugen!
